اکنون دیگر تنهای تنهایم...طعم تلخی که روز ها بود از طعم های زندگی پاک شده بود دوبـــاره به سراغم آمده.آن روز گفتی تو هم تنها شده ای. اما تنهایی تو را هستند چند رفیق شفـیق که بشنوند ...تنهایی من مال من است...در و دیوار و پنجره اند که میشنوند...دیگران مرا آنطور باور دارند که پیش از این بوده ام: رویی خوش...لبی خندان...آماده برای شنیدندرد دل هایشــان...آنکه اشــک و تنهاییش تنها برای خودش بود...آنکه مرهــمی بود برای زخــم ها...آنکه لبخند می نشاند بر لب ها... اکنون بیا...بیا ببین چه گونه شده ام ...بیا ببین بال های شکســته ام را ...بیـا ببـین چشـم های خیـس همیـشه منتظـرم را ...بیـا ببیـن چـگونـه از جـمع گریزانم...بیا ببین با بودنم تنها سردی می آورم برای دوستانم...مگر من چقـدر بد بودم که ترکم کردی؟! مگر تو نبــودی که می گفتی من سراپا خـوبی ام؟هـمه خوبی هایم بدی شد به یک آن؟ چرا به زیر پا گذاشتی آن حرف های خوب را؟چـرا آن شب گفتی حرف ها و شعر ها و گفته ها و قصه هایت همه از سر بچگی بود؟! کاش ترکم نمی کردی...کاش و از آن کاش های محـال...کاش ترکم نمی کردی .. تا شبم ایــنقدر تنها و تاریک و سرد نبود...تو این روز ها به من می اندیشـی؟به اینکه بر من چه گذشـت؟اینکه من هم در این میان حقـی داشتم؟اینکه اکنون بر من چه می گذرد...؟اگر بـاور می کـردم که دیگـر دوستـم نـداری شاید انتـظارت را نمی کشیدم...اما نمیتـوانم بـاورکنم...پس آن برق چشمانت در آخرین نگاه چی بود؟آن گرمی دست حتی در آخرین تماس چـه بود؟آن لرزش صـدا حتـی در آخـرین کلام چه بود؟ پس چـرا در لحـظه وداع گفتی مراقـب خـودت باش.....؟منتظر می مانم...انتظاری از روی حماقت...انتظاری برای آنکه نمی آید...اما این انتظار تنها امیـدبرای بودن است..تا آن روز که دل بر دیگری ببندی..تا آن روز که دست دیگری را بگیری...تا آن روزچه نزدیک باشی چه دور منتظرت می مانم...در انتظار آنکه بیایی و از نو بسازیمش...